01-08-07

Ons foto album

Je kan ons fotoalbum vinden op

 

http://www.mijnalbum.nl/Album-HXYIEDCJ-Foto's-in-Mechelen...

 

greets

stef

07:29 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-07-07

30 juli 2007

De ochtendstond heeft goud in de mond of is het hartpijn omdat ik weet dat we onze laatste dag zijn ingegaan. 5h30 kan ik de slaap niet meer vatten en beslis dus om op te staan en begin te schrijven aan de vorige drie dagboeken en zet de eerste lijnen op papier van ons reisverslag.

We hebben vandaag een souvenier-koop-dag in Kampala en ook eens stressen in de chaos van de hoofdstad. 

We hebben afgesproken om de kids wakker te maken om 8h met een wake-up-liedje van onze eigenste Nicole&Hugo………”goeie morgen morgen……”   ik mag niet zeggen dat ik dit met dezelfde overgave kan brengen maar ik doe m’n best.

Is de stilte aan de andere kant van de lijn en gelach een bevestiging van mijn zangkunst of….

 

Na ons ontbijt trekken we rond 10h met de groep de stad in op zoek naar het ‘National theater’.  We hebben geplant om rond 12h30 te lunchen met Pierre Declerck de vertregenwoordige van Brussels airlines bij “Mamamia” een Italiaans restaurant waar ze verrukkelijke Pizza’s hebben.  Wat we wel vergeten zijn is dat je hier veel tijd nodig hebt om te onderhandelen over de prijs.  Met veel mooie woorden en een hoop overtuigingskracht en bluf bekom je snel 25à30% korting op de eerste aangekondigde prijs. 

Tegen 13h15 zijn we klaar en kunnen we naar het restaurant vertrekken,  jammer genoeg zijn we te laat om met Pierre te lunchen maar bon ’t was verschrikkelijk lekker zo’n europees gerecht naar binnen werken.  Na de lunch lopen we even langs het kantoor van brussels airlines om Pierre te begroeten en een babbel te hebben. 

 

In het hotel aangekomen kunnen we ons even opfrissen om dan rond 18h naar de luchthavan te vertrekken.  Maten en volumes zijn hier moeilijke begrippen.  Het hotel beschikt over een bus om ons naar de luchthaven te brengen.  Als we klaar staan om de beginnen inladen staat daar een mini busje met 10 zitplaatsen ……….. waar moeten we heen met onze bagage?

Even overleggen en de directie van het hotel duidelijk maken dat die berg valiezen in de lobie ook mee moeten is genoeg om nog een taxi erbij te nemen om met z’n allen op de luchthaven te komen.  Onderweg in Kampala kunnen we ook nog genieten van de chaos en de verschillende sloppewijken en handelswijken waar duizenden afrikanen hectisch te keer gaan.

 

Rond 11h mogen we inschepen en vertekken we terug richting Belgique om dan de 31ste rond 5min voor 6 te landen op Zaventem.  Tranen zijn zowel bij de ouders en vrienden als bij de thuiskomers te zien als we de aankomst hal binnen komen.

 

We hopen dat jullie genoten hebben van onze dagboeken en danken jullie om ons te volgen

Namens het team Juli 2007

 

XXXXXXXXXXX dikke kussen

Stef

20:57 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29 juli 2007

Tijdens de nacht hebben we een MEGA onweer.  Velen van ons zijn opgestaan om dit schouwspel te bewonderen.  Michiel heeft dit gemist want die was met geen stokken wakker te krijgen.  Om 6h30 rijden we opnieuw voor ander half uur het park in op zoek naar wat we nog niet zouden gezien hebben.  We hebben het dan ook nu niet gezien.  Ik denk dat de meeste dieren door het onweer werden opgejaagd of zo iets want we  hebben niet veel gezien.

Ofwel werden we te kieskeurig opdat we zelf voor een kudde buffels en impala’s niet meer bleven staan.

Terug in de Lodge pikken we Hilde (die bij Celien is gebleven) en Celien (die verkoos om veilig te spelen en nog even niet in het busje te zitten) op, voor het ontbijt.

Nadat de koffers gepakt zijn, het busje terug geladen is en de lunchpaketten klaar zijn vertrekken we richting Kampala.  Initieel hadden we voorzien om de weg langs Fort Portal te nemen om de omgeving te bewonderen maar we voeren dit af omdat we dan een busrit van 10h zouden hebben en het donker zou zijn als we dan in Kampala aankomen.

Eens buiten het park voelen we snel dat dit het normale leven is (back-to-reality).

De busrit verloopt zeer vlot tot we in de chaos van Kampala terecht komen.  Hier komen we van file in file.  Myriam die nog steeds sukkelt met haar pijnlijke rug breekt in tranen uit na een hoestbui.  Blijkbaar is deze hoestbui er te veel aan geweest en is er iets komen vast zitten in haar rug. 

Na een busrit van meer dan 8h komen we aan in het Fairway hotel.  Hier krijgen we de laatste 6 kamers.  Het was vijf voor twaalf of we hadden geen kamers.  Het hotel had zich vergist van datum,  we waren geplant voor morgen.  Maar bon dit gebeurt niet alleen in afrika.

 

Gr stef

 

19:56 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28 juli 2007

5h30 hebben we een wake-up-call omdat er een ochtend safari op het programma staat.  Na een kop thee en een muffin rijden we vergezeld van een ranger het park in op zoek naar dieren in de vrije natuur.  Buffels en impala’s zien we met honderden,  de hyena’s hebben we in een flits in de verte kunnen waarnemen maar deze wilden hun niet van dicht bij laten bewonderen.  Op de terugweg naar de lodge rond 9h30 komen we een grote kudde olifanten tegen.  Dit jaar zijn er ook enkele mooie arend soorten die we hebben kunnen spotten.

Om 11h, na het ontbijt, hebben we een boottrip voorzien op de Kasengi-channel.  Op weg naar de boot verliest Myriam haar evenwicht en komt pijnlijk ten val op haar fototoestel. Gelukkig is het fototoestel ongeschonden, dit kan niet gezegt worden van haar rug.  Op de boot zit een groep Engelse cultuur (of natuur) barbaren die heel de trip geslapen hebben,  maar bon, hier moet ik mij dus niet druk in maken….. Langs de oevers komen we op enkele meters van mega reuze nijlpaarden, buffels, krokodillen en veschillende vogelsoorten.  Mozes, onze water-ranger van dienst op de boot,  doet zijn uiterste best om ons te overladen met informatie over alle dieren die we kunnen waarnemen langs de oever.

Na de boottrip kunnen we effe ‘chillen’ aan het zwembad tot 16h, dan hebben we opnieuw ons busje om rond te toeren in het Park op zoek naar de dieren.  Tijdens het avondbuffet worden plots alle lichten gedoofd en komt het personeel al zingend en trommend ,op enkele lege kookpotten, richting onze tafel.  We krijgen een verjaardagstaart voorgeschoteld omdat het vandaag de 18de huwelijksverjaardag is van Hilde en ik. 

Celien, die om de namiddag-busrit door het park ziek is geworden door het MEGA hotsen en klotsen heeft het avondeten over geslagen en verkoos om in bed te kruipen.  Dit laatste deden wij ook na het eten van de overheerlijke taart.

 

Stef

 

Ps: ik moet wel zeggen dat de natuur zijn werk goed heeft gedaan,  voor degenen die reeds met ons het park bezocht hebben en de “Engine-runners” (dit is een domme vogelsoort die liever voor de auto blijft lopen ipv opzij te gaan) nog kennen.  Ik denk dat er een genetische mutatie is gebeurd in de voorbij jaren (ofwel hebben mama en papa ‘engine-runner’ tijdens hun daad een optie toegevoegd aan hun nazaden).  Deze vogelsoort kan nu wegvliegen als er een bus hun pad kruist.

19:55 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27 juli 2007

Onze afspraak was dat ik ons bont gezelschap mocht wekken om 7h30.  Rond 6h kon ik m’n slaap niet meer vinden en besloot ik om op te staan en nogmaals de zonsopgang te gaan bewonderen op de berg van onze school.  Toen ik langs de slaapruimte van de jongens liep gingen er plots drie zaklampen schijnen,  blijkbaar lagen de jongens ook al geruime tijd wakker en besloten ze om mee te gaan voor de zonsopgang.

Om 7h15, als we terug in ons huisje aankomen stellen we vast dat onze wekdienst niet meer nodig is, de meisjes lopen ook al opgewonden rond.  Zou het heimwee zijn of opwinding voor wat komen zal…….  Tijdens het onbijt worden alle restjes op tafel gezet en krijgen we het bezoek van Brother Mieke, die mee aanschuift aan de ontbijttafel.  Grappig was dat hij m’n vieze goesting (boterham met kippeworst en pruimenjam) om identieke wijze wilde nadoen,  eerst analiseren hoe ik m’n boterham samenstelde en de genieten.  Ik denk dat smaakte want na de eerste kwam er een tweede …..

9h hadden we afspraak met de busmaatschappij die ons zou ophalen en de komende drie dagen rondrijden in het zuiden van Oeganda.  Brother Herman ,Lawrence, Carole, Jackie en vele kinderen komen ons uitbundig uitwuiven.  Dit maakt het voor ons extra moeilijk om afscheid te nemen.  Als we Nkozi achter ons laten is het de eerste tien minuten stil in de bus en worden de traantjes weggewerkt.

De busrit van een 7tal uur brengt ons door verschillende kleine en grote dorpen.  In Mbarara stoppen we naar jaarlijks traditie voor het middageten in het AGIP motel.  Als we nu zouden zeggen dat we door het lint gaan voor een hamburger met frietjes of een rieten mantje met frietjes en enkele kippebillen zal je ons gek verklaren.  Ik geef toe, dit is gek maar dit heeft gesmaakt !

In de laten namiddag berijken we Queen Elisabeth National Park.  Eens in het park worden we snel verrast door het zien van de leeuwe koning Simba (Alexandra was de spotter van dienst).   Hij liet zich niet onmiddellijk van zijn mooiste kant zien maar na enkele maneuvers met de bus konden we toch prachtige foto’s trekken.

Voor de avonssafari waren we iets te laat dus verkozen we de Lodge te verkennen en om rustig onze kamers in te richten en ons klaar te maken voor het avondeten.

We hebben het allemaal moeilijk na drie weken Nkozi om nu in het andere uiterste te komen van weelde en overvloed.  Dit ondervinden we snel tijdens het avond eten.

Rond tien uur kruipen we voldaan onder de wol.

 

Stef

19:54 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-07-07

26 juli 2007

Hey thuisfronters en supporters,

 

We hebben vandag onze volledige dag doorgebracht in Nkozi.  De sfeer zat er in, niet tegen staande we gevrongen zaten dat we onze school en kinderen zullen moeten achter laten. 

Gezien m’n lichte blessure in de kuit, verkies ik om deze morgend niet te lopen met Zus, Nick en Celien.  Ik stel wel m’n diensten om ze wakker te maken om 6h30 en ga onmiddellijk aan de slag om de groep te verrassen met wentelteefjes op z’n oegandees. (Op z’n Oegandees = melk gemaakt met melkpoeder en eieren die geproduceerd werden door hevige Oegandeese kippen). 

Er wordt na het ontbijt overgegaan met het sorteren en samenleggen van onze kleding die hier mag blijven evenals het samen zetten van de hulpgoederen die we nog niet verdeeld hebben.

 

Op het middag menu staat vandaag ‘Ballekes in tomatensaus’ (naar jaarlijkse traditie gemaakt met roze worstjes).  Dus gaan we vandaag verschillende groenten stalletjes leegkopen omdat we voor een ruime groep op de werf zullen koken.  Michiel haalt z’n piro…..kunsten boven om een ruim vuur te maken op de werf met sprokkelhout – houtskool en bakstenen als baken.

 

Nadat ons MEGA kookpot vuur gevat heeft en deskundig (met enkele zandresten) werd proper gemaakt, konden we starten met het maken van een grote pot ballekes in tomatensaus.

Volgens de planning moesten we klaar zijn om 12h30 en klokslag 12h30 kon de MEGA kookpot van’t vuur.  Broer en Alex hadden zich opgegeven om de rijst in ons huisje op te halen zodat we met heel de bende onze walking-dinner konden nuttigen.  Als genodigden hadden we onze arbeiders van de bouwwerf – de arbeiders die onze meisjes leerden schilderen in het ziekenhuis – de school directie van onze kleuterschool en onze basisschool.  De hospitaal directie kwam te laat maar was wel uitgenodigd (de afwezigen hebben altijd ongelijk).

 

In de namiddag gaan we nog enkele geselecteerde kindjes voor onze school fotograferen en een pakketje hulpgoederen brengen. 

We hebben 5 nieuwe kindjes kunnen selecteren met elk een onwaarschijnlijk verhaal.  Ook de leefomstandigheden van deze kinderen kan men niet verwoorden.  Enkelen van ons hebben zich reeds opgegeven om in te staan voor het schoolgeld.  (Het doet pijn om hier sommige gezinnen te zien en wat is 10euro per maand om hun kind een toekomst te bieden)  Ook zullen deze kinderen nu in de school een ontbijt en een middag eten kunnen nuttigen, dus weten we dat ze zullen overleven en niet moeten gaan stelen of bedelen om aan eten te geraken.

Ons Myriam heeft de verhalen mee en zal weer verschillende dossiers kunnen maken in de hoop dat we snel meters en peters voor deze zullen vinden (myriam@uganda.be)

 

Eens terug in het huisje trachten we zo goed mogelijk onze laatste kledingstukken die terug mee naar België zullen komen in een koffer te schikken omdat we morgen hier vertrekken voor enkele dagen naar de wilde dieren te gaan kijken in het Queen Elisabeth National Park.

Dit zal ons de gelegenheid geven om na te denken over de afgelopen weken.  Ik zal dan ook enkele intervieuws afnemen van onze Kids om te monteren in onze film.

 

Na de koffers te pakken hebben we nog een grote vracht hulpgoederen naar het ziekenhuis en onze school gebracht.  De kleding hebben we dit jaar aan onze school gegeven omdat we de directie de opdracht hebben meegegeven om de gezinnen van onze kindjes op te volgen en te zien wie nood heeft aan kleding.  Eigenlijk zouden we willen dat ze ons voorbeeld van de vorige weken verder zetten en de meest behoevende gezinnen te voorzien van de nodige kleding.

 

Na ons avondmaal stond een rondje UNO op ’t programma en nadien een bezoekje aan de BAR van de univ. UMU.

 

Ik ga nu stoppen omdat ze op mij zitten de wachten in de BAR en ik serieus dorst begin te krijgen.

 

!!!! We zullen nu niets meer van ons laten horen, tenzij we problemen hebben !!!

We zien elkaar terug op de luchthaven voor degene die vroeg uit hun bedje kunnen om ons te komen verwelkomen

 

31 juli  rond 6h…..    (je zal effe moeten checken op de website  want ik heb hier niet de exacte gegevens)   we komen van Entebbe

 

Greest  (snif snif)

The Oeganda Bear

Stef

 

19:09 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25 juli 2007

Hoy!

 

Het was weer een warme dag hier in Nkozi.

In de voormiddag hebben we met de kindjes van de nursery verscheidene ‘Belgische spelletjes’ gespeeld. De kindjes speelden zeer goed mee en we kregen positieve reacties van de leerkrachten ondanks de voor ons verschrikkelijke hitte.

Na anderhalf uur spelen en zweten, zijn we nog even gaan helpen op de werf. Daar bestond onze taak erin water aan te halen, beton in kruiwagens te vervoeren over veel te dunne en te flexibele planken. Met als gevolg blauwe plekken.

 

Twaalf uur: schaftijd! Héérlijk zacht sandwichbrood met verse bananen en liters honing verorberd. De vetrolletjes zijn al duidelijk te zien vinden we zelf.

Vlak voor we terug naar de werf trokken stonden er twee kleine zwarte ventjes voor de deur met witte schoenen inclusief steunzolen. Michiel was dolgelukkig dat zijn gestolen schoenen weer terecht waren. Zijn opsporingsbericht heeft dus duidelijk vruchten afgeworpen, er zijn dus toch nog eerlijke mensen op deze wereld.

 

Vrolijk slenterden we terug naar de werf om de werkmannen verder hun vloerplaat te helpen gieten. De tuinslang vertoonde wel meerdere gaten maar Jozef & Michiel konden ze dichten door er wat zakdoeken rond te binden.

We hadden nog een extra werkkracht op bezoek: een piepklein veldmuisje dat onder de stenen vandaan schoot. Haar/zijn staartje was wel geblesseerd en we hebben het maar weer veilig in de bosjes gezet, ver van onze gevaarlijke werf.

 

De uren vlogen voorbij en om vier uur trokken we op bezinning naar de kerk, waar we kennismaakten met de lokale kerkgemeenschap en een idee kregen van een misviering hier in Uganda.

 

Tegen de tijd dat we terugwaren had Carol heerlijke chiabata voor ons klaargemaakt. Met dit avondmaal zetten we een gezellig elektriciteitsloos avondje in.

 

That’s all folks!

Groetjes van Alexandra & Karlien

19:08 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |