31-07-07

27 juli 2007

Onze afspraak was dat ik ons bont gezelschap mocht wekken om 7h30.  Rond 6h kon ik m’n slaap niet meer vinden en besloot ik om op te staan en nogmaals de zonsopgang te gaan bewonderen op de berg van onze school.  Toen ik langs de slaapruimte van de jongens liep gingen er plots drie zaklampen schijnen,  blijkbaar lagen de jongens ook al geruime tijd wakker en besloten ze om mee te gaan voor de zonsopgang.

Om 7h15, als we terug in ons huisje aankomen stellen we vast dat onze wekdienst niet meer nodig is, de meisjes lopen ook al opgewonden rond.  Zou het heimwee zijn of opwinding voor wat komen zal…….  Tijdens het onbijt worden alle restjes op tafel gezet en krijgen we het bezoek van Brother Mieke, die mee aanschuift aan de ontbijttafel.  Grappig was dat hij m’n vieze goesting (boterham met kippeworst en pruimenjam) om identieke wijze wilde nadoen,  eerst analiseren hoe ik m’n boterham samenstelde en de genieten.  Ik denk dat smaakte want na de eerste kwam er een tweede …..

9h hadden we afspraak met de busmaatschappij die ons zou ophalen en de komende drie dagen rondrijden in het zuiden van Oeganda.  Brother Herman ,Lawrence, Carole, Jackie en vele kinderen komen ons uitbundig uitwuiven.  Dit maakt het voor ons extra moeilijk om afscheid te nemen.  Als we Nkozi achter ons laten is het de eerste tien minuten stil in de bus en worden de traantjes weggewerkt.

De busrit van een 7tal uur brengt ons door verschillende kleine en grote dorpen.  In Mbarara stoppen we naar jaarlijks traditie voor het middageten in het AGIP motel.  Als we nu zouden zeggen dat we door het lint gaan voor een hamburger met frietjes of een rieten mantje met frietjes en enkele kippebillen zal je ons gek verklaren.  Ik geef toe, dit is gek maar dit heeft gesmaakt !

In de laten namiddag berijken we Queen Elisabeth National Park.  Eens in het park worden we snel verrast door het zien van de leeuwe koning Simba (Alexandra was de spotter van dienst).   Hij liet zich niet onmiddellijk van zijn mooiste kant zien maar na enkele maneuvers met de bus konden we toch prachtige foto’s trekken.

Voor de avonssafari waren we iets te laat dus verkozen we de Lodge te verkennen en om rustig onze kamers in te richten en ons klaar te maken voor het avondeten.

We hebben het allemaal moeilijk na drie weken Nkozi om nu in het andere uiterste te komen van weelde en overvloed.  Dit ondervinden we snel tijdens het avond eten.

Rond tien uur kruipen we voldaan onder de wol.

 

Stef

19:54 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.