25-07-07

24 juli 2007

Hallo daar

 

Vandaag vertellen we een kort verhaaltje over zes vrouwen op out reach!

We vertrokken naar Afrikaanse gewoonte later dan verwacht op out reach.

Dit keer zaten in het busje: drie verpleegsters, een dokter, een gekke chauffeur, Celine,Karlien,Laure,Evy,Myriam en Alexandra.

De verpleegkundigen namen ons eerst even mee naar een stukje van het Victoriameer. Het was heel mooi om zien, overal langen vissersbootjes en stonden mensen netten uit elkaar te rafelen. Een tafereel dat we massaal op foto vastlegden.

Met blijde harten gingen we dan naar een klein hutje in een klein dorpje waar een hele reeks moeders met baby’s waren toegestroomt. De dokter nam zijn intrek in de hut en onderzocht de zwangere vrouwen. De verpleegster zat op een bankje onder een boom en prikte de baby’s een voor een. Wat ons opviel was dat zij op geen enkel moment contact zocht met moeder of baby. In stilte nam ze de spuit, prikte de baby en noteerde de naam van de inenting op de kaart die de moeders bij hadden.

Wij mochten de baby’s wegen. Stel je hierbij geen mooie kinderweegschaal voor. Het betrof een koort, een meter om daaraan te hangen en een blauwe zak om de baby in te steken. De baby hing dus aan een schaal die op haar beurt aan een boom hing.  Wij wogen, zoals wij als goede vrouwen hebben geleerd, uiterst voorzichtig. Hoofje van de baby onderstuenen voorzichtig aan de weegschaal hangen. Maar toen we zagen hoe de moeders hun kinderen vastnamen en aan de schaal hingen leken wij eerder met porseleine popjes dan met baby’s om te gaan.

Om drie uur keerden we huiswaarts, onze gekke chauffeur slaagde erin om op tien minuten ons dorpje te bereiken, wij waanden ons even in een achtbaan in Walibi.

Toen we thuiskwamen waren de thuisblijvers nog druk in de weer op de werf, maar wij zette ons even nog in de zon met een boekje om daarna de tafel te dekken en een heerlijke maatlijd binnen te spelen.

 

Zo dit was ons dagje

Tot volgende keer

 

Alexandra

18:19 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-07-07

23 juli 2007

Half7, daar staat Stef weer op onze deur te kloppen met een goedgeluimde ‘goedemorgen’. Geen werkdag vandaag voor ons, maar een ‘speelpleinwerking’dag. We zijn immers uitgenodigd op een school door brother Mike, om de kinderen daar te entertainen voor een dagje met onze westerse jeugdbewegingspelletjes. Na een hobbelige busrit was iedereen wel wakker en bezochten we een heilig oord (lees: een holle boom) van de clan waar de vrouw van de koning van het district Buganda van afkomstig was. Onze schoenen moesten worden uitgedaan om het gras te betreden en door een rasechte clanleider met witte baard en rastaharen worden we ingeleid in de mysteries van het oegandese clan-isme. De busrit wordt verdergezet tot een doodlopend punt, waar een miniatuurvissersdorp op ons wachtte. De vis werd aangebracht door een moeras dat in verbinding stond met het Victoriameer. Hoe dichter de vissers met hun koopwaren tot het vasteland moesten komen, hoe duurder de vis werd. Een bootje is er dus welkom.

Na deze halte komen we uiteindelijk aan op onze eindbestemming, een ‘primary school’. Het eerste wat we zagen waren 2 klasjes die buiten in de schaduw van een gigantische boom les kregen. Na een korte schoolrondleiding worden we weer verwelkomd met gedans en gezang van de leerlingen. Hilariteit alom als de ‘muzungu’s’  ook een danspasje wagen.

Hierna is het aan ons. We vertrekken naar de speelplaats, anderhalf kilometer van de school verwijderd. Begeleid door meer dan 300 leerlingen komen we daar veilig aan. Daar splitsen we de kinderen op per klasgroep, waarna een uiterst vermoeiende voormiddag begon. Probeer maar eens ‘dikke berta’ uit te leggen aan 50 oegandeesjes wiens engels vrijwel beperkt blijft tot: ‘How are you’ en ‘we are fine’. We krijgen wel een leerkracht als tolk, maar hij begreep zelf ook de clue van het spel niet. Met handen en voeten hebben we geprobeerd spelletjes als ‘vlaggenstok’, ‘zakdoek leggen’, … uit te leggen. Bij de kleinsten werd het zelfs herleid tot ‘pak de bal’, wat erop neer komt: wij gooien de bal, jij moet hem vangen. De kinderen amuseerden zich wel duidelijk geweldig, wat ons ook voldoening bracht. Als slot van de voormiddag hielden we een loopwedstrijd voor de jongsten, waarna natuurlijk elk van hen beloond werd met een mooie gekleurde balpen.

Over de middag werd geen eten voor ons voorzien, maar gelukkig hadden we in de voormiddag wat passievruchten toegestopt gekregen als cadeautje van de leerlingen, die met veel smaak door ons werden verorberd. Ook werden er verderop in de ‘straat’ een soort van sandwichkes gevonden en gekocht voor ons. De kindjes zelf krijgen als lunch een beker opgewarmde maïzena gemengd met water. In de namiddag, nadat de kleinsten naaar huis vertrokken waren, deden we ook met de groteren een loopwedstrijd, waarna ze ook als beloning een balpen kregen. Zij toonden ons ook enkele spelletjes van bij hun zoals ‘loop zo rap mogelijk naar de overkant met een flesje op je hoofd’, ‘zaklopen’,…

Moe vertrekken we om 4uur richtig ‘drum-makers’, waar we met ons eigen reisgeld een muziekset, bestaande uit enkele trommels en een xylofoon, kochten voor ons schooltje hier in Nkozi. Voor hun hooggewaardeerde muzieklessen moesten ze immers de muziekinstrumenten gaan lenen van een naburig schooltje. Een van de komende dagen zullen we deze overhandigen. Hiernaast kochten ook enkele van ons een pracht van een oegandees trommelstuk. Met 16man, een stuk of 8 trommels, een stuk of 6 sportzakken, 2 dozen flesjes water en 2 kratten frisdrank in één taxibusje, keerden we bepakt en beladen terug naar onze oegandese thuis.

Op dit moment zit iedereen ongedurig en met ongelooflijk veel honger te wachten op onze ‘macaroni met heps en kaassaus’, maar nog recenter viel de elektriciteit uit en wordt ons net gemeld dat ons avondmaal aan het mislukken is doordat de potten snel overgeplaatst moesten worden op een houtskoolvuurtje. De olielampen staan op tafel, een typisch Afrikaanse avond staat ons te wachten.

 

 

Laure en Céline

09:46 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

22 juli 2007

De verwachte croissantjes waren niet geleverd maar het ontbijt smaakte toch iedereen. We gaan een luie zondag tegemoet. Na het ontbijt halen we uit onze bagage onze kleren die we hier achterlaten en vullen er de zakken van de hulpgoederen mee. Even later gaan we op pad en trekken we de wildernis in, op zoek naar de mensen die onze kledij het meest nodig hebben. Na een uitgebreide middagpauze vertrekken we terug op stap deel 2, andere richting uit, onder een stralende zon. Moe maar voldaan komen we tegen half6 weer aan in ons huisje. De grote dankbaarheid en blije gezichten tonen ons weer dat zelfs de kleinste attenties met open armen ontvangen worden. Na een rustige avond inclusief massageronde en de gebruikelijke Uno’s en kruiswoordraadsels, lagen we tegen half10 alweer in ons bedje, morgen mogen/moeten we er immers om half7 uit.

09:33 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-07-07

21 juli 2007

21 juli 2007

 

Vandaag nemen we het een dagje rustig aan!

We tracteren ons op een eigen nationale feestdag. 

De wekdienst was voorzien om 8uur maar weeral waren onze kids rond 7h30 reeds wakker en volop intelectueel aan’t doen…….(red. kruiswoordraadsel invullen).

De morgend werd gebruikt om de utstap van maandag voor te bereiden.  Brother Mike heeft ons gevraagd om de kinderen van zijn nieuwe school (plaats is voor ons nog onbekend) te komen annimeren.  We proberen een hele reeks spelletjes uit en houden deze over die we makkelijk kunnen uitleggen aan de kleine Oegandesen.  We blijven met veel vragen zitten ivm aantal kindjes en leeftijden en beschikbare ruimte.  De avond brengt verlossing : 300 kinderen – leeftijd tss 6jaar en 14jaar …. We zijn zelf maar met 12 muzungu’s …… dit wordt CHAOS!!!! Maar bon, we zullen maar zeggen dat we ons best zullen doen om de dag te vullen en dit tot een goed einde te brengen.

 

Terug naar deze middag.

 

Na de middag rust gaan we naar St Maries school om er met de internaat studenten een partijtje te volleyballen.  De studenten houden er een eigen spelreglement op na.  Ik zal maar zeggen dat we aan elkar gewaagd waren, zowel op kwaliteit als op punten.

Om 4uur hebben de arbeiders van onze schoolwerf ons uitgedaagd op een potje voetbal.  Gelukkig worden we geassisteerd door enkele studenten van St Maries.  We gaan maar ten onder met 4-2.  (ik heb m’n best gedaan om niet meer dan 4 doelpunten binnen te laten-ik had de keuze gemaakt om doelwachter te zijn zodat ik dan minder moest lopen op deze warme dag )

 

Eens thuis zet ik me aan de kook.  We tracteren de kids vandaag op pannekoeken.  Het zijn wel echte Oegandese pannekoeken, we hebben ze gemaakt met kasava-bloem.  Het resultaat mag er zijn.

 

20h45------ je leest het goed------- wordt hier richting slaapkamer gegaan,  maar bon ik heb hier zeker niets op tegen.  Ik zal dan ook maar afsluiten (22h) en richting bedstee gaan aangezien het morgen vroeg weer loop-morgen is.  Lies, Celien en ik zullen een nieuwe weg belopen die ik deze morgend heb ontdekt tijdens mijn ochtend-SOLO-loop.

 

Slaap wel en tot morgen

Stef

08:41 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20 juli 2007

It’s getting hot in here!!!!!

Gisteren was een hele warme dag en het werk op de werf ging daarom ook maar heel langzaam vooruit.

We werkten ons allemaal in het zweet en dronken liters water.

Gelukkig komen de lieve Hilde en Myriam ons altijd trakteren op een vier uurtje waardoor we weer wat krachten opdoen.

De werkmannen zijn enorm gefacineerd door onze blanke huid. Toen Nick en Michiel in bloot bovenlijf op de werf verschenen ,en zich dan ook nog eens volsmeerden met een of andere goedje dat men zonnemelk noemt, kwamen ze schijnbaar ogen tekort.

Door het mooie weer trokken we om half zes naar het topje van de berg om de zonsondergang te bewonderen. Een hele klim maar zeker de moeite waard.

Toen we thuiskwamen had Myriam de tafel gedekt maar de elektriciteit was uitgevallen.

We aten dus een heerlijke maaltijd bij kaarslicht (lees petroleumlamp).

Na de maaltijd trokken enkele vroeg hun bed in en andere babbelden nog wat na over koetjes en kalfjes.

Morgen weekend… voetballen met de werkmannen van de werf, we zijn benieuwd

 

Alexandra

08:28 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-07-07

19 juli 2007

Jambo

 

Vandaag was het een meisjesdag. De jongens vertrokken met het ziekenhuis op outreach terwijl wij vrouwen trouw naar de werf trokken.

Dit keer werd er dus uitermate hard gewerkt.

Weer luidde onze werfopdracht als volgt : “ filling the gabs and bring bricks”.

Carol kreeg een namiddagje vrij en de twee mama’s kookten een heerlijke koude pasta.

Nu zitten we met overvolle magen in de zetels te genieten van een doos koekjes J

 

Maar goed dit is dus een gewone werkdag voor de vrouwen geweest.

Hierbij geef ik het woord door aan de mannen om te vertellen over hun trektocht.

 

Na enig heen en weer gewissel mochtten de mannen dan op outreach. Normaal gingen Céline, Michiel, Alexandra en Stef op tour, maar omdat het groepsgevoel van de mannen zo groot was, gingen ze gezellig samen.

Om 10.30u was het vertrek voorzien. Stipt als Belgen zijn, stonden we om half 11 op de afgesproken plaats met een rugzak vol lekkers. Maar Afrika is België niet. Weer waren we getuigen van het feit dat ze het hier niet al te nauw nemen met afspraken. Het vertrek werd opgeschort. Hoe lang wisten we niet. Dan maar afwachten. Tegen Half 1 kwamen ze ons dan eindelijk oppikken. Samen met 4 zusters en een chauffeur vertrokken we naar Luwunga. Tegen onze verwachtingen in werd het een tocht van korte duur. Na amper een klein halfuurtje rijden kwamen we aan in een dorpje, eerder een gehucht, ergens in het midden van de Afrikaanse Brousse. In 1 van de huisjes werd er een “praktijkzaal” opgericht en onder een boom in het midden van het dorp werd een tafel met een stoel gezet. Dit was de plaats waar ouders met kersverse kindjes hun vacins konden verkrijgen. Veel helpen konden we niet aangezien we niet bevoegd zijn om spuitjes te zetten. Wat doen we dan? Op verkenningstocht! We klommen gezamenlijk naar de top van de heuvel-berg en genootten met volle teugen van het uitzicht. Na voldoende te hebben genoten van the view, gingen we terug naar het dorpje waar de zusters ons al zaten op te wachten in de auto. Nog even passeren langs de lokale slager en dan via de alombekende wegentjes terug naar boven.

 

Samengevat was het voor de mannen een zeer aangename dag, we hebben zelfs onze afruimplicht kunnen ontlopen. Speciale dank aan de mensen die dat in onze plaats gedaan hebben.

 

Meer hebben we hier niet aan toe te voegen. Blij maar vermoeid kruipen we weldra onze bedden in.

Slaapzacht Belgica!

 

Alexandra & Nick

12:55 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

18-07-07

ALGEMENE INFORMATIE

Hoe kan het anders , de situatie veranderd hier geregeld

 

We kunnen nu nog enkel maar mails versturen en NIET ontvangen

Dit kan mogelijk blijven aanhouden

 

Voor dringend boodschappen kan je reactie achter laten op deze webblog of bij het fotoalbum

 

GREETS

Stef

20:40 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |