14-07-07

12 juli 2007

Stef maakt ons op ons ‘werkdag-uur’ wakker, klaar voor een nieuwe dag. Na een stevig ontbijt vertrekken we met zijn allen naar de werf. Het aanvoeren van bakstenen voor de werkmannen was een jobje, enkele anderen mochten metselen, natuurlijk werd er wel afgewisseld. Tot onze grote vreugde kwamen even later de kindjes van ons schooltje helpen. Zo vormden we een leuke ketting om bakstenen door te geven. Het werk werd minder zwaar en het ging sneller vooruit.

In de namiddag besloten Laure en Evy naar het ziekenhuis te gaan om te schilderen, waar ze aan de buitenmuren van gynaecologie begonnen. De overigen trokken weer naar de werf, waar enkel gemetseld kon worden, waardoor de helft technisch werkloos was. Niemand van ons liet het aan zijn hart komen en ijdeltuit Michiel begon met een fotoshoot met als fotograaf Stef. Nick wou niet onderdoen, evenmin Bram en de meisjes moesten volgen. Het begon met stomweg steentjes te smijten om te eindigen met acrobatische sprongen van zand- tot zandheuvel over de funderingen. Ook onze Afrikaanse collega’s mochten niet ontbreken in onze fotoshoot, die hier natuurlijk niets op tegen hadden. ‘Jozef’ stond te branden om met Karlien op de foto te gaan, zij heeft touchJ! Of het wederzijds is betwijfelen we ten zeerste. Na het ‘werk’ had niemand nog fut om te gaan sporten en hebben we besloten om het rustig aan te doen en onze kleren te wassen en te schrobben. Deze zien nu weer properder dan ons!

Zoals gewoonlijk sluiten we de dag af met een gezellig samenzijn in ons huisje met het herbeleven van de dag door de foto’s te bewonderen.

13:36 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-07-07

11 juli 2007

Terwijl de jongeren hun favoriete avondbezigheid hebben (UNO – kaarten – lezen – kruiswoordraadsels – (katte-)gezang) zal ik mijn inspiratie trachten te vinden om het dagboek bij te houden. 

 

Om 1h30 hebben de meisjes het huis op stelte gezet.  Evy is de gelukkige bezitter van een persoonlijk-beschermend-eenpersoons alarmsysteem op haar zaklamp.  Door een onvoorzichtige bed-beweging ging de lamp hardhandig tegen de vlakte.  Aangezien de lamp niet op de hoogte was dat wij (de overige 11 diepslapende werkmensen) genoten van een welverdiende nachtrust ging dit alarm nietsvemoedend luidkeels BIEP-BIEP-BIEPEN.

 

Om 7h is mij de aangename taak toebedeeld om onze groepsleden uit hun zoete-diepe dromen te ontwaken.  Wat mij wel opvalt is de dynamiek waarmee onze groep zich enthousiast ontwaakt en klaar maakt om reeds omstreeks 7h40 aan de ontbijttafel plaats te nemen.

De electrciteitscentrale is ons zeer wel gezind dit jaar,  we hebben nog meer 2 avonden gehad met een stroomonderbreking van 2uur.  Hierdoor kunnen we er in slagen om bij het onbijt koude melk te hebben alsook koude plattekaas en yoghourt. 

 

Rond 8h40 beslist heel de groep om samen op de bouwwerf te gaan werken.  We melden ons bij George (onze Oegandese ploegbaas) om te horen wat op ons programma staat.  Bij een van de ‘Teachers-houses’ mogen we de rode aarde aandammen tussen de funderingen en bij het andere huisje mogen we meewerken met de metselwerken.  Het metselwerk beperkt zich tot 4 teamleden, aangezien er maar werktuig is voor 4 personen.

Na dat Nick het metalen handvat van onze enige zware hamer had stuk geslagen op de rotsblokken die we moeten gebruiken om boven op de aangedamde aarde te leggen, heeft een van onze Oegandese collega’s de rest van de voormiddag geschaafd en gesneden met zijn Panga op een mooie lange dikke tak.  Dit werd een meesterwerk van een houten handvat.  Ik maakte de bedenking: “hopelijk slagen we deze steel niet sneller stuk deze namiddag, dan de tijd die onze collega nodig had om deze stel te maken”.  Ik bespaar u het resultaat……

Onze vrouwelijke schilders hadden enkele dagen geleden het gevoel dat ze niet zo gewardeerd werden voor hun gerealiseerde werken, daarom besloten ze om vandaag ook in de namiddag de bouwvakkers te vergezellen. 

 

Lawrence en de architecten van onze school bezochten onze werf in de namiddag omdat we een extra stuk grond zullen krijgen van de broeders, waardoor we meer ruimte kunnen creëren tussen de nog aan te leggen gebouwen.  In totaal zal onze school +/- 9,5 acers groot worden (1 acer = 4046,86m²).  Er dringt zich een probleem op rond de toelevering van Oegandese cement en de regering laat niet toe om cement te importeren vanuit Kenia of een ander buurland.   We hopen om op korte termijn hier een oplossing voor te vinden omdat we anders werkloos zullen zijn en hier kennen ze geen ‘techisch-werkloosheids-kas’.

  

Myriam en Hilde hebben hebben een vergadering gehad met de schooldirectie om ons Meter- en peterschapsproject te bespreken.  Er is een ontmoeting met de kinderen en de ouders voorzien nu zaterdag.  Myriam en Hilde hebben dan ook allemaal cadeautjes gemaakt voor alle kindjes en zullen vanaf volgende week samen met Brother Herman verschillende ouders bezoeken.  Onze vrouwen zullen dan ook verslagen schrijven over deze bezoeken om nog meer Belgische Meters en Peters te vinden, voor de kindjes uit de gemeenschap de kans te bieden naar onze school te komen.

 

Tussen deze werkvergaderingen door hebben zij ook nog de tijd gevonden om een overheerlijke ‘Belgsche boding-op Oegandese wijze’ te maken.

 

Het is nu 21h30 en iedereen heeft reeds de weg gevonden naar zijn slaapnestje, dus zal ik dit dagboek hier maar afsluiten, ook omdat ik met Nick, Liesbeth en Celien morgen vroeg om 6h30 zal gaan lopen. (op enkele vooravonden van m’n 39+1ste verjaardag breng ik ze de kunst van het lopen bij)

 

Greets

Stef     (The Uganda-Bear)

  

 

 

 

14:08 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10 juli 2007

Je kan ons fotoalbum vinden op  http://www.mijnalbum.nl/Album=HXYIEDCJ

 

Zo, na deze korte mededeling volgt hier het dagboek van vandaag.

Dinsdag tien juli, werkdagje dus.

We trokken ’s morgends naar de werf waar er van ons gevraagd werd stenen aan te voeren. We vormden een lange ketting en gooiden de stenen van de ene persoon naar de andere.

De jongens waren in een energieke bui wat nogal eens voor chaos zorgde in onze stenenketting. Enkele onder ons mochten samen met de werkmannen metselen. We kregen een traweel in ons handen samen met een houten plankje. We metselden de stenen op elkaar tot mooie rechte muurtjes. Jaja vriendjes, vanaf nu werken wij ‘ in den bouw’!

 

Twaalf uur, schaftijd! We gingen naar het huisje en verorberde nog de laatste overblijfsels van de pasta van eergisteren (Carol had nl twee kilo pasta klaargemaakt, en daar waren zelfs twaalf hongerige magen in een dag te klein voor).

Een uurtje platte rust, tijd om onze mailtjes te lezen en ze even te beantwoorden.

Als alles goed blijft gaan zouden we vanaf nu vrij regelmatig kunnen mailen en onze dagboeken online zetten.

 

Maar goed, terug naar de orde van de dag… werken!

De jongens namen Celine,Evy en Liesbeth onder de arm en trokken naar de werf.

Terwijl onze sterke meisjes gretig met zware stenen sjouwden gingen onze minder sterke jongens metselen J! Een mooi staaltje girlpower lijkt me J

De vreugde op de werf was compleet toen Celine het blijde nieuws ontving … ze was geslaagd voor haar ingangsexamen als dokter!

Op dat moment waren Karlien, Laure en Alexandra hevig in de weer met potten verf.

Deze keer geen verloren baby’s maar wel een grote rommel. We schilderen het kleine kamertje waar de couveuse stond. Aangezien wij nogal veel smossen met de verf vroegen we aan Bosco (de ziekenhuisschilder) of we grote doeken over de couveuse en de zuurstofflessen konden leggen. Zijn antwoord luidde “ We don’t have that, just be careful!’ Met veel wringen en wroeten kreeg de kamer toch een mooi kleurtje. Het stof ,en de gigantische dode kakklerlak die zich achter de kast bevond, namen we er dan maar als optie bij.

 

De klok sloeg vijf uur en we begaven ons naar het huisje. Carol had weer heerlijk gekookt! We zijn volop op zoek naar een manier om Carol in onze handbagage te krijgen zodat ze mee naar huis kan, haar kookkunsten zijn onovertreffelijk.

Mama’s doe jullie best maar als we weer thuis zijn, we zijn niet meer gelukkig met een spiegeleiJ!

 

Maar goed, ondertussen zijn de magen gevuld, de vieze lichaamsgeuren vervangen door heerlijke zeepgeuren, de vlekken uit de kleren verwijderd en de armpjes en beentjes ingesmeerd met muggenspray. Wij gaan nog genieten van een mooi (niet zo warm) avondje hier in Uganda en kruipen dan onze bedjes in om morgen weer fris en monter aan de slag te gaan op de werf.

 

Nog een dikke zoen voor al onze lezertjes en tot morgen!

 

Alexandra

14:07 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

9 juli 2007

om halfacht worden we gewekt door een vrolijke Stef. Na een lekker ontbijt waren we helemaal klaar om aan onze eerste werkdag te beginnen. Maar eerst werden we verwacht in het ziekenhuis om daar een rondleiding te krijgen van zuster Margeretha. We bezoeken de bevallingsruimte, die we gaan schilderen, net als de consultatiekamers en de kinderafdeling, die 2jaar geleden door de Kids een nieuwe verflaag kreeg. Hierna vertrekken we naar de werf, onze andere mogelijkheid tot werken, maar door een oponthoud aan het schooltje, waar we enthousiast ontvangen worden door de kindjes, komen we daar pas tegen de middag aan. We werden onmiddellijk aan het werk gezet met het sjouwen van stenen die dienden als versteviging voor de fundering. In de blakende zon was het al rap zweten, maar de teamspirit was er wel. Na een halfuur werken was het echter al tijd om te gaan eten, wat bij iedereen welkom was. Om 2uur waren we weer klaar om de namiddag-arbeid tegemoet te gaan. Sommigen vertrokken naar het ziekenhuis, anderen gingen naar de werf verder met stenen sjouwen en smijten.

Opmerkelijk ziekenhuisverhaal. Na een kwartier sleuren met verf, borstels en bedden ontdekte Evy iets merkwaardigs in één van de bedden die in het midden van de kamer stond. Groot was onze verbijstering toen we tot de conclusie dat het ‘ding’ in het bed, een kindje van twee dagen oud was. Toen de ‘hulpschilder’onze verbaasde ogen zag, ging hij de mama halen, die het kindje rustig uit het bed haalde en ermee wegging. Het leven in het ziekenhuis ging verder alsof er niets gebeurd was, terwijl wij met onze mond vol tanden stonden.

Ook op de werf viel het eerste slachtoffer. Karlien kreeg het op de zenuwen van Nick’s onnozele opmerkingen en maakte er korte metten mee. ‘Genoeg bakstenen om mee te smijten’, dacht ze. Je kunt het al wel raden, een schattig kaal plekje met in het midden een gaatje in zijn hoofd. De twee vrouwen van de thuisverpleging stonden al paraat en hebben hem al goed opgevangen, hij is al terug de oude.

Een lekkere maaltijd voorgeschoteld door Carol ’s avons vulde onze knorrige maagjes, waarna we de avond afsloten met wat kaarten en varia. Slaapwel!

14:06 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

8 juli 2007

Hey thuisblijvetjes

 

Vandaag mochten we een laatste keer uitslapen, toch werden vele van onze kids al gewekt door lust naar avontuur.

We ontbeen in het gezelschap van brother Mike, om daarna samen met ham als eknipte gids ons te verdiepen in de Ugandeese cultuur. Hij wist werkelijk alle antwoorden op onze vele gestelde vragen. Tijdens de tocht in de omgeving viel ons niet alleen de mooie natuurtaferelen op maar ook de (voor ons) ongewone gebruiken. De vrouwen die het pad van Brother Mike kruisten knielden voor hem neer als een teken van onderdanigheid. In onze westerlijke cultuur is dit bedenkelijk, hier is het vanzelfsprekend. Tijdens onze verder wndeling kwamen we in een tropische regenbui tereht. In plaats van te gaan schuilen onder een bananenblad werden we traditioneel uitgenodigd in een huisje van de lokale bevolking. Zij openen tijdens een stortbui hun deuren voor iedereen die zich in de hevige regen bevindt.

Deze gastvrijheid staat in schril contrast met onze westerse isolatie. Gelukkig was de regenbui van korte duur en de zon verwelkimde ons weer aarop we verder trokken. . We zagen nog vele bananenbomen,tropische planten met daartussen enkel verscholen hutjes. De mensen in de hutten riepen en zwaaiden naar ons.

We keerden voldaan terug naar huis war we ons middagmaal nuttigden. We lasten even een rustpauze in en gingen daarna volleyballen. Dit was een groot vermaal voor de kinderen hier . Het veld was niet ideal maar we amuzeerden ons toch kostelijk, vele van ons liepen misten en vielen in de rode klei. Na verloop van tijd zaten we onder de rode modder en aan onze schoenen hing heel wat fauna en flora. Na onze volleybalkunsten getoond te hebben nodigde de kinderen ons uit voor een wedstrijdje korfbal.

Na zoveel sport konden we natuurlijk weer wat suikers gebruiken en Carol’s kookkunsten werden dan ook weer enorm geappreciert.

Zo tot zover het nieuws van deze dag.

 

Xxx Evy, Alexandra en Liesbeth

 

Ps: We kunnen momenteel niet goed mailen dus geen paniek als jullie nog geen nieuws hebben ontvangen. We stellen het goed en zijn jullie niet vergeten. Gelieve dit ook te laten weten aan de vriendjes en vriendinnetjes die het dagboek niet lezen (Alexandra)

 

14:04 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

7 juli 2007

Opgerinkeld door Stef in onze motelkamer rond half8 staan we op, om 8uur staan we al paraat aan het ontbijt. Na een lekker ontbijt van fruit, een eitje en geroosterd brood, gaan we naar de bank en gaan we de plaatselijke supermarket leegkopen. Rond 11uur vertrekken we dan met een groter busje dan gisteravond (waar alles en iedereen wel in kan) naar Nkozi, de eindbestemming van onze reis. Met een omweg langs Kampala kunnen we gedurende meer dan 2uur genieten van het Afrikaanse landschap, de stoffige wegen en zijn bevolking.

Met stijve benen en pijnlijke ruggen kwamen we dan uiteindelijk toe in onze thuis voor drie weken. We haalden onze kilo’s aan valiezen uit het busje en instaleerde ons in het huisje.

De eerste uren in Nkozi brachten we decorerend en lezend door. Rond vijf uur besloten we dan toch eens de omgeving te gaan verkennen, we trokken onze wandelschoenen aan en begaven ons op de rode paden in Uganda. We bezochten het schooltje en de werf waar we vanaf maandag gaan werken. Omringd door vele kindergezichtjes keerden we weer huiswaarts waar Carol volop bezig was met het klaarmaken van een heerlijke maaltijd.

De geur die ons deed watertanden was de geur van heerlijke Irish patatoes met rijst,kool en een groentesaus.

Na het eten vertoefden we nog even in onze kleine living waar we nog wat in de flairs bladerden en met de kaarten speelden. Enkele onder ons waagden zich aan een ijskoude douche. Dit douche ging bij sommige gepaard met een soort van vreemde oerkreten J

Het waren twee vermoeiende dagen dus we zullen vandaag vroeg onder onze muskietenetjes kruipen.

Tot volgende keer

 

Groetjes Celine en Alexandra

14:03 Gepost door stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Vorige 1 2 3 4